Een jaar verder!

Van Facebook kreeg ik een herinnering dat ik een jaar geleden onderweg was naar Oostenrijk om een week te skiën. Deze wintersportvakantie werd er uiteraard gesproken over Corona, maar was het nog geen onderwerp wat weg te denken was uit ons dagelijks bestaan in 2020 en 2021.

Normaal gesproken stel ik mijzelf na een jaar diverse vragen, zoals: Welke avonturen hebben we beleefd? Welke doelen heb ik bereikt? Hoe gaat het met mijn gezondheid?

Dit zijn normaal gesproken, vrij normale vragen. Maar nu, dit bijzondere jaar, kan ik zeggen dat bijna iedere vraag een extra lading heeft gekregen en de invulling van de vragen niet zo vanzelfsprekend is als voor mij in het verleden het geval was.

Wie herkent deze situaties?

In de avond een duurloop doen. Normaal stapte ik de deur uit en begon met hardlopen. Nu moet ik nadenken of ik voor de avondklok wel thuis ben. Zo niet, dan moet ik mijn ronde inkorten. Een extra lusje om het getal rond te maken, omdat dit beter past bij mijn hardlopers mentaliteit, gaat niet zomaar.

of Op vrijdagochtend vertrekken richting Oostenrijk om daar op zaterdagochtend de eerste kilometers te kunnen skiën of snowboarden op de piste. In de middag met je familie en vrienden genieten van een heerlijke lunch, waarbij je in het zonnetje zit en de eerste avonturen worden verteld.

Beide situaties zijn voor mij op dit moment niet meer vanzelfsprekend. Had ik dit een jaar geleden gedacht? Had ik een jaar geleden kunnen bedenken dat twee dagen op het ijs zoveel vreugde zou brengen? Omdat je hebt uitgekeken naar een moment van onverdeelde aandacht, waarbij vele lotgenoten hetzelfde ervaren? Het antwoord is natuurlijk volmondig, NEEN, dat had ik nooit kunnen bedenken. Geen broek aan tijdens het werken

Nu ik terugkijk op de afgelopen 12 maanden, kijk ik tegen vele – voorheen normale – situaties anders aan. Ook heb ik deze periode ervaren als eentje met meer rust en simpelheid. Of dit een goed woord is om te gebruiken weet ik eigenlijk niet, maar ik wil ermee zeggen dat het leven op veel momenten veel eenvoudiger is geworden.

Wanneer ik thuis werk, hoef ik bijvoorbeeld niet na te denken of ik mijn trainingsbroek voor of na mijn werkdag aantrek (of dat ik zelfs helemaal geen toonbare broek aantrek, dit wordt toch niet in beeld gebracht door MS Teams of Zoom).

Daarnaast heb ik van veel mensen te horen gekregen dat het leuk is dat we de kleine dingen weer zijn gaan waarderen. Een vraag die ik dan standaard stelde, was: Noem eens een voorbeeld van een klein ding. het meest genoemde antwoord was dan doorgaans dat we meer in de natuur zijn gaan wandelen en de natuur een meer centrale plek in ons leven heeft gekregen, als bijna enige plaats waar we nog gewoon en veilig heen kunnen en mogen.

Mijn reactie is dan altijd dezelfde: WAUW, de natuur een klein ding…. Dat we de afgelopen jaren zo druk bezig zijn geweest met het nog leuker, mooier, beter, groter, aantrekkelijker, interessanter, sociale media-waardiger maken van ons leven heeft er dus blijkbaar ook voor gezorgd dat wij gedwongen moeten worden om de natuur als iets bijzonders te gaan zien. Zelf ben ik hier overigens mede debet aan, want ook ik ben meer gaan wandelen in de natuur, omdat er simpelweg geen andere afleiding was. Ben ik hier blij mee? Ja!

Wil ik na een jaar weer terug naar een situatie, waarbij ik impulsief naar buiten kan gaan en in de late avond een rondje kan hardlopen of bij vrienden op visite gaan en daarna naar huis gaan wanneer ik moe ben of het niet meer gezellig vindt? driewerf ja!

Wat kan er wel?

Zijn we in mijn ogen al zover? Nee, maar ik weet wel dat ondernemend Nederland creatief genoeg is om leuke alternatieven te bieden, waardoor de kwaliteit van leven nog steeds hoog zal blijven. Als eigenaar van onder meer een evenementenbureau en een touroperator, weet ik wat het is om creatief te zijn om het antwoord te geven op de vraag: Wat kan er wel?

Op 1 april heb ik met mijn evenementenorganisatie de dteventbox gelanceerd. Voor dat moment erg spannend, want waarom zou iemand een box willen ontvangen van zijn werkgever? Waarom zou je online een uitje willen beleven met je collega’s en hoe leuk kan het zijn om voor de camera te dansen, een quiz te spelen of te sporten? Vele vragen die ik samen met een team van professionals had gesteld. Niet op alles had ik een sluitend antwoord, maar één ding wist ik zeker: “We gaan het moment bij het koffiezetapparaat missen”.

Nu, een jaar verder, kunnen we zeggen dat mijn team en heel veel andere ondernemers het bij het juiste eind hadden. Een box is een uitkomst en online activiteiten en fietsende bezorgers met maaltijden zijn niet meer weg te denken uit het het straatbeeld en ons dagelijks leven. Ik kijk dan ook uit naar de creatieve concepten die wij met z’n allen de komende tijd (misschien nog wel een jaar) gaan bedenken en vooral ervaren.

Al met al ben ik eigenlijk enthousiaster over een jaar crisis dan ik een jaar geleden had kunnen bedenken. Natuurlijk zie ik nog uitdagingen en kijk ik met belangstelling naar wat komen gaat. Voor nu zeg ik: “Op naar de volgende Facebook herinnering want mijn online meeting begint bijna.”


Remon Harmelwaard




Recente blogposts

Alles weergeven

Met dtevents volgen wij de RIVM-richtlijnen.

©2021 dtevents | Lagendijk 3 | 1541 KA | Koog aan de Zaan | KVK 67943268 | 085-747 04 76